Love lost, love unrequited
Heart aches, heart breaks,
No one is spared.
Many of us may have lost faith in our capacity to love wholly…
Some of us may have lost hope in our desire to be loved fully…
But in the end,
No matter how hurt we have been
By the many indiscretions and betrayals
Of those restless hearts around us
No matter how frustrated we have been
By the many infidelities we have committed…
May we keep on dreaming with eyes wide open
That there is someone out there meant for us
May we keep on daring to leap into the unknown
With that blind trust that there is someone who will catch our falling
For we are called, pushed even to go beyond what our fragile hearts can handle,
To love, and to keep on loving,
no matter if it will break our wounded hearts into a million pieces again
For that is what God does,
In spite of the many deceitful ways we pierce his vulnerable heart
Despite of the varied ways we keep on rejecting his offer of love
For he will always be a hopelessly romantic God
Eternally waiting
For the prodigal child’s return
For he will always be a relentlessly passionate God
Filled with undying hope
That someday, someday, we will surrender ourselves to the warmth of his embrace
And for that, we are, I am, forever grateful
For God, for love, sweet love…
Friday, February 26, 2010
Sunday, January 3, 2010
and defiant hope is born…
There was one christmas card that I received that stood out, one that came from the Redemptorist fathers.
It was not laden with flashy graphics and text, just a picture of a simple “belen” with the message “and defiant hope is born…”
I guess that really is the message of Christmas that strikes a chord -
With the shepherds whose long, lonely nights were suddenly punctuated with the overwhelming visions of angels
With the wise men whose arduous journey was finally rewarded at the end where the star shines the brightest
With hearts so wearied from the pains of love lost gradually consoled by the season of cheer
With lives so broken by misfortune and decisions slowly brought together by the warm air of love…
Yes, the shepherds may find themselves going back again to those cold winter nights doing what they have been wont to do,
And yet, their routine have been changed somehow, having touched the warm flesh of hope…
Yes, the wise men may again find themselves traversing another tortuous route back home,
And yet, their journeys will never be the same again, having realized the true goal of their wandering…
Yes, our hearts will once again realize that the only consistency of our incomprehensible human nature is its capacity to wound,
And yet, the beating of our hearts will never be the same again, for somebody else’s heart beats with us, for us…
Yes, our lives no matter our desperate attempts at mending will only be disintegrated again into a million hurting pieces,
And yet, our lives have been transformed somehow, having felt deep in our hearts that a life was born to embrace our pains…
This is our Christmas,
that love born, will be killed, but will rise again.
This is our hope -
Breaking free from the meaningless violence and death of our souls and bodies,
Bestowing upon it new life that will never end…
Breaking forth from the hopelessness of a future for our children’s children,
Bestowing upon it a meaning that we all can hold fast to…
This is our defiant hope…
lingering hope…
There are many ways to celebrate Christmas…
And more often than not, the songs we sing convey the way our hearts feel -
Like sharing the grief of a family who lost a love and a life
We cannot force hearts to go on beating
And we can never choose the time nor the season
we can only choose to accept and to go on loving…
Believing in a hope that lingers…
“Hindi kita malilimutan
Hindi kita pababayaan
Nakaukit magpakailanmant
Sa aking palad and ‘yong pangalan… “
Like being with enthusiastic and passionate young people
Who carry our burdens, hopes and fears to a future yet unknown,
For whom we are answerable
and in whose questioning faces, our doubts are more pronounced
Though we grapple with them our uncertainties
We can never stop our restless seeking
For the one who has been searching for us all along…
“Into your hands
I commit again
With all I am
for you Lord
You hold my world
in the palm of your hand
And I’m yours forever”
Like experiencing the solitude at the end of the day
After everyone have gone back to the comfort of their own homes
And the warm embrace of their families
And the only company is the music, the solemn strains of the guitar and the flute
Playing the vespers, serving as haunting reminders of the 30 days of witnessing
The birth, the call and the death, and life thereafter
And though the words of the song escape the tired mind and body
The sigh of the heart remains…
I have found what I have been looking for…
Or rather, more succinctly, I was lost… and have been found….
Hope floats…
I have a very young nephew who is hopelessly talkative
Probably enjoying the words he has learned
Taking every opportunity he can to use them
Relishing the jumble of words that escapes his lips…
And yet there was one time when mama shared with me
That when we were about to leave that he was reduced to silence
Maybe not quite understanding why the fun and games have to end
And though not able to fully articulate the pain of saying goodbye
The tears freely, though silently flowing
Gently reminded me that Christmas is also about saying goodbye
To the joyful and warm season of love and giving
To give way to the harsh realities of letting go, loving, living, suffering…
And yet, amidst the tears, he slowly walked up to me, embraced me, and in my ear whispered…
But Tito Didoy, you are coming back, aren’t you?
And that was a very strong reminder that Christmas is also about stubbornly holding on
To persons, to loves that matter to us…
Truly, the gift of Christmas is a defiant hope born in each of us…
It was not laden with flashy graphics and text, just a picture of a simple “belen” with the message “and defiant hope is born…”
I guess that really is the message of Christmas that strikes a chord -
With the shepherds whose long, lonely nights were suddenly punctuated with the overwhelming visions of angels
With the wise men whose arduous journey was finally rewarded at the end where the star shines the brightest
With hearts so wearied from the pains of love lost gradually consoled by the season of cheer
With lives so broken by misfortune and decisions slowly brought together by the warm air of love…
Yes, the shepherds may find themselves going back again to those cold winter nights doing what they have been wont to do,
And yet, their routine have been changed somehow, having touched the warm flesh of hope…
Yes, the wise men may again find themselves traversing another tortuous route back home,
And yet, their journeys will never be the same again, having realized the true goal of their wandering…
Yes, our hearts will once again realize that the only consistency of our incomprehensible human nature is its capacity to wound,
And yet, the beating of our hearts will never be the same again, for somebody else’s heart beats with us, for us…
Yes, our lives no matter our desperate attempts at mending will only be disintegrated again into a million hurting pieces,
And yet, our lives have been transformed somehow, having felt deep in our hearts that a life was born to embrace our pains…
This is our Christmas,
that love born, will be killed, but will rise again.
This is our hope -
Breaking free from the meaningless violence and death of our souls and bodies,
Bestowing upon it new life that will never end…
Breaking forth from the hopelessness of a future for our children’s children,
Bestowing upon it a meaning that we all can hold fast to…
This is our defiant hope…
lingering hope…
There are many ways to celebrate Christmas…
And more often than not, the songs we sing convey the way our hearts feel -
Like sharing the grief of a family who lost a love and a life
We cannot force hearts to go on beating
And we can never choose the time nor the season
we can only choose to accept and to go on loving…
Believing in a hope that lingers…
“Hindi kita malilimutan
Hindi kita pababayaan
Nakaukit magpakailanmant
Sa aking palad and ‘yong pangalan… “
Like being with enthusiastic and passionate young people
Who carry our burdens, hopes and fears to a future yet unknown,
For whom we are answerable
and in whose questioning faces, our doubts are more pronounced
Though we grapple with them our uncertainties
We can never stop our restless seeking
For the one who has been searching for us all along…
“Into your hands
I commit again
With all I am
for you Lord
You hold my world
in the palm of your hand
And I’m yours forever”
Like experiencing the solitude at the end of the day
After everyone have gone back to the comfort of their own homes
And the warm embrace of their families
And the only company is the music, the solemn strains of the guitar and the flute
Playing the vespers, serving as haunting reminders of the 30 days of witnessing
The birth, the call and the death, and life thereafter
And though the words of the song escape the tired mind and body
The sigh of the heart remains…
I have found what I have been looking for…
Or rather, more succinctly, I was lost… and have been found….
Hope floats…
I have a very young nephew who is hopelessly talkative
Probably enjoying the words he has learned
Taking every opportunity he can to use them
Relishing the jumble of words that escapes his lips…
And yet there was one time when mama shared with me
That when we were about to leave that he was reduced to silence
Maybe not quite understanding why the fun and games have to end
And though not able to fully articulate the pain of saying goodbye
The tears freely, though silently flowing
Gently reminded me that Christmas is also about saying goodbye
To the joyful and warm season of love and giving
To give way to the harsh realities of letting go, loving, living, suffering…
And yet, amidst the tears, he slowly walked up to me, embraced me, and in my ear whispered…
But Tito Didoy, you are coming back, aren’t you?
And that was a very strong reminder that Christmas is also about stubbornly holding on
To persons, to loves that matter to us…
Truly, the gift of Christmas is a defiant hope born in each of us…
Tuesday, October 27, 2009
pila
Ok, tawagin mo akong crammer, buzzer beater at ano pa mang mga katangiang pinoy na may kinalaman sa last minute na pagrehistro sa comelec upang maging botante sa darating na halalan 2010.
Kasalukuyan akong nakapila ngayon (5.30am, hikab) sa comelec office. Medyo mahaba na ang pila. Pang 19 ako. (Oo, binilang ko talaga kung pang ilan ako).
Kahapon pumunta ako, bandang alas diyes ng umaga, sapagkat matibay ang aking paniniwala na nagbago na ang ating mga kababayan at halos lahat ay nakapagrehistro na at kunti na lang ang mga tulad ko. Nagkamali ako. Mahaba na ang pila sa alas diyes pa lang at mukhang di na bibilis pa sa alas kuwatro ang pagproseso. Di ko na sinubukang bilangin kung ilan na ang nakapila. Height na ng kabaliwan yun. Kinuha ko na, face value, kung ano ang sinabi ng ale na nakaduster at nagtitinda ng bbq, na ang pila ay hanggang pangalawang kanto.
Habang papunta ako sa dulo ng linya at nagdadasal na sana ang mga kanto dito sa may munisipyo ay di kasinghaba ng isang kilometro, nakasalubong ko ang isang taong simbahan, padre, pipila ka, tanong niya. Hindi, manonood ng sine, pabiro kong sagot, minsan lang itong palabas at anim na taong din akong nagtiis. Isa din ako sa mga parang temang na nagbitbit ng plakard noon sa edsa at nangangarap para sa mabuting kinabukasan (di ko maidagdag - ng ating mga anak, pari kasi ako). Ngayon gusto ko namang magkaroon ng say kung sino ang magiging leading lady o leading man (o gay o lesbian, para inclusive) ng ating engrandeng political show. At sana tulad ng nasa pelikula, tunay na ipagtatanggol ng mga bida ang mga karaniwang mamayan handang magtiis ng mahabang pila para bumoto.
Pag ready ka pumila maghapon, pinapakita mo na ganun katindi ang paniniwala mo na walang dayaan mangyayari sa eleksyon at ang boto mo ay maisasama sa bilangan. Pag ready ka pumila ng kusa magdamag, ganun katindi ang paniniwala mo na di mo maipagbibili ang iyong boto. Kung kayang pumila ng walang bayad, kayang bumoto ng walang bayad.
Malayo layo na ang narating ko ng marinig ko ang sinabi ng isa, kanina pa akong alas 7 dito at mukhang di umuusad ang pila. Naykupo. Eh kasi naman, singit ng isa, may mga nagpapalakasan at nauuna pa. Naku, nanggigil na sabi ng isang malusog na ale, subukan lang nila gawin sa harapan ko yan, makakatikim sila! Agree naman tumango ang isang batalyon dala ng 2 jeep na sana, sana, kusang loob, walang bayad at nag uumapaw sa kabutihan na inorganisa ng isang konsehal para magrehistro. Hulog ng langit, nakasalubong ko ang isang aktibo sa simbahan at sa pamahalaan. Padre, kahit hanggang alas 9 ng gabi yan, mukhang bukas ka na matatapos. Teka, gawan natin ng paraan. Tiningnan ako ng masama ng malusog na ale. Mukhang seryoso siya sa sinabing magpapatikim, at kung anuman iyon, wala akong balak manguna sa pila. Kaya pumunta ako sa dulo at doon sumunod ang kakilala, sige, gawan natin ng paraan, akina id mo at hintayin mo ko diyan padz. Pagbalik meron ng form, tinta, sopdrink at sandwich. Grabe, napatingin sa akin ang mga nakapila. Ganito rin kaya pinagdaanan ni Kris Aquino ng magrehistro daw siya sa Makati?
Pagkatapos kong pirmahan ang lahat ng dapat pirmahan at thumbmarkan ang lahat ng dapat thumbmarkan, kinuha ang papeles ko at dinala na sa security officer, nabigyan ako ng number at sa igsang iglap, nilagpasan ko ang mahigit dalawang kanto na pila. Yan ang milagro ng automated registration, este, koneksyon. Habang papalapit ako sa pinto ng comelec, pinigilan ko ang ngumiti na parang nanalo sa lotto at baka dumugin pa ako. Buti na lang. Short lived lang pala ang tuwa ko. Marami pala ang katulad ko. Pang 634 ako. Pang 227 pa lang. Madami pala ang may koneksyon. Mukhang aabutin ng siyam siyam ang binatilyo sa dulo ng pila na wala pang numero. Makakarating pa rin siya sa desk ng comelec officer, sa darating na Oct 30. Baka taong 2010 nga lang.
Balik na lang po kayo mamyang alas sais, sigurado kunti na lang ang nakapila, sabi ng isang tao dun. O, ganun kabilis?!? Di po, pag ganung oras, marami na ang naubusan ng pasensya at padabog na umaalis na lang. Mukhang may pag asa pa ang binatilyo. Kung mahaba pisi niya. Bumalik na lang ako ng 6. Kahit madami na ang nagsialisan, mas madami pa rin talaga pala ang matiyaga. Hinintay kong tawagin ang numero ko. Sa takbo ng buhay, di ko aabutin ang misa at praise and worship sa parokya. Sabi nga ng isang telenovela, may bukas pa. Kaya umalis na lang ako, baon baon ang pangako na pupunta ako kinabukasan ng mas maaga.
Kaya andito na naman ako ngayon. Oo, humaba na ang pila. Unang kanto na at at mag alas 7 pa lang. Di ko na subukang umalis para tingnan at bilangin at baka masingitan pa ako. Binilang ko na lang ulit ang mga nauna sa akin, at eto ang vital statistics- 7 ang binatilyo, 1 nanay, 10 ang dalagita. Tumingin ako sa likod. Mas marami ang kabataan, outnumbered ang mga nanay at tatay. Marami rami ang mukhang magkakaklase at nagkwekwentuhan at nagkakamustahan tungkol sa sembreak nila. Magagaling ang mga kabataan, may nagdala ng upuan, nagbabasa ng diyaryo, nakikinig sa ipod. Productive. May pag-asa pa ang bansa natin, marami pa rin pala ang mga bagong sibol na gustong marinig ang kanilang tinig.
May isang oras pa akong maghihintay. Pero handa akong maghintay at pumila sapagkat maikling panahon lamang eto kumpara sa 6 (o 9) na taong pagtitiis kung di maging maayos ang pagpili at pagboto ng mga taong nanumpa na magiging punong tagapaglingkod. At kung may nais man bumili ng aking boto, kalimutan na nila, baka ako pa mismo magbayad sa kanila para makita lamang silang pumipila kasama ang taumbayan. Makakita lang ako ng isang presidentiable nakalinya maghapon sa init ng araw at nagmemeryenda ng adobong mani para pampalipas gutom, makakita lang ako ng ganung pangitain, baka pag isipan ko na kung iboboto ko siya, makakita lang ako ng ganung kababalaghan sa mundong ibabaw, maituturing ko na ang aking sarili na mas mapalad pa kay Elias na tumanaw sa dakong silangan habang binabawian ng buhay nang di man lang nakita ang pagbubukang-liwayway ng bayang kanyang minamahal.
Tanggap ko na ang katotohanan madami pang aayusin sa ating lipunan. May mga bagay na tinititiis na lang natin at pinagtiyatiyagaan. Pero ito lang ang masasabi ko, sa pagkahaba haba ng pila, kabaliwan na kung gagawing bara bara ang pagsulat sa balota. Sa pagkadami dami ng pinagdaanan, kabaliwan na kung ipagbibili pa ang boto. Hindi mapapantayan ng anumang matatamis na salita at tumataginting na salapi ang oras na ginugol para lamang maging mahalagang bahagi ng pag-usad tungo sa pagbabago. Kung sakaling meron man na magiging tanging kapalit, ito ay walang iba kundi ang paglalagay ng tiwala sa isang taong isinasabuhay ang pangakong serbisyo publiko.
Kasalukuyan akong nakapila ngayon (5.30am, hikab) sa comelec office. Medyo mahaba na ang pila. Pang 19 ako. (Oo, binilang ko talaga kung pang ilan ako).
Kahapon pumunta ako, bandang alas diyes ng umaga, sapagkat matibay ang aking paniniwala na nagbago na ang ating mga kababayan at halos lahat ay nakapagrehistro na at kunti na lang ang mga tulad ko. Nagkamali ako. Mahaba na ang pila sa alas diyes pa lang at mukhang di na bibilis pa sa alas kuwatro ang pagproseso. Di ko na sinubukang bilangin kung ilan na ang nakapila. Height na ng kabaliwan yun. Kinuha ko na, face value, kung ano ang sinabi ng ale na nakaduster at nagtitinda ng bbq, na ang pila ay hanggang pangalawang kanto.
Habang papunta ako sa dulo ng linya at nagdadasal na sana ang mga kanto dito sa may munisipyo ay di kasinghaba ng isang kilometro, nakasalubong ko ang isang taong simbahan, padre, pipila ka, tanong niya. Hindi, manonood ng sine, pabiro kong sagot, minsan lang itong palabas at anim na taong din akong nagtiis. Isa din ako sa mga parang temang na nagbitbit ng plakard noon sa edsa at nangangarap para sa mabuting kinabukasan (di ko maidagdag - ng ating mga anak, pari kasi ako). Ngayon gusto ko namang magkaroon ng say kung sino ang magiging leading lady o leading man (o gay o lesbian, para inclusive) ng ating engrandeng political show. At sana tulad ng nasa pelikula, tunay na ipagtatanggol ng mga bida ang mga karaniwang mamayan handang magtiis ng mahabang pila para bumoto.
Pag ready ka pumila maghapon, pinapakita mo na ganun katindi ang paniniwala mo na walang dayaan mangyayari sa eleksyon at ang boto mo ay maisasama sa bilangan. Pag ready ka pumila ng kusa magdamag, ganun katindi ang paniniwala mo na di mo maipagbibili ang iyong boto. Kung kayang pumila ng walang bayad, kayang bumoto ng walang bayad.
Malayo layo na ang narating ko ng marinig ko ang sinabi ng isa, kanina pa akong alas 7 dito at mukhang di umuusad ang pila. Naykupo. Eh kasi naman, singit ng isa, may mga nagpapalakasan at nauuna pa. Naku, nanggigil na sabi ng isang malusog na ale, subukan lang nila gawin sa harapan ko yan, makakatikim sila! Agree naman tumango ang isang batalyon dala ng 2 jeep na sana, sana, kusang loob, walang bayad at nag uumapaw sa kabutihan na inorganisa ng isang konsehal para magrehistro. Hulog ng langit, nakasalubong ko ang isang aktibo sa simbahan at sa pamahalaan. Padre, kahit hanggang alas 9 ng gabi yan, mukhang bukas ka na matatapos. Teka, gawan natin ng paraan. Tiningnan ako ng masama ng malusog na ale. Mukhang seryoso siya sa sinabing magpapatikim, at kung anuman iyon, wala akong balak manguna sa pila. Kaya pumunta ako sa dulo at doon sumunod ang kakilala, sige, gawan natin ng paraan, akina id mo at hintayin mo ko diyan padz. Pagbalik meron ng form, tinta, sopdrink at sandwich. Grabe, napatingin sa akin ang mga nakapila. Ganito rin kaya pinagdaanan ni Kris Aquino ng magrehistro daw siya sa Makati?
Pagkatapos kong pirmahan ang lahat ng dapat pirmahan at thumbmarkan ang lahat ng dapat thumbmarkan, kinuha ang papeles ko at dinala na sa security officer, nabigyan ako ng number at sa igsang iglap, nilagpasan ko ang mahigit dalawang kanto na pila. Yan ang milagro ng automated registration, este, koneksyon. Habang papalapit ako sa pinto ng comelec, pinigilan ko ang ngumiti na parang nanalo sa lotto at baka dumugin pa ako. Buti na lang. Short lived lang pala ang tuwa ko. Marami pala ang katulad ko. Pang 634 ako. Pang 227 pa lang. Madami pala ang may koneksyon. Mukhang aabutin ng siyam siyam ang binatilyo sa dulo ng pila na wala pang numero. Makakarating pa rin siya sa desk ng comelec officer, sa darating na Oct 30. Baka taong 2010 nga lang.
Balik na lang po kayo mamyang alas sais, sigurado kunti na lang ang nakapila, sabi ng isang tao dun. O, ganun kabilis?!? Di po, pag ganung oras, marami na ang naubusan ng pasensya at padabog na umaalis na lang. Mukhang may pag asa pa ang binatilyo. Kung mahaba pisi niya. Bumalik na lang ako ng 6. Kahit madami na ang nagsialisan, mas madami pa rin talaga pala ang matiyaga. Hinintay kong tawagin ang numero ko. Sa takbo ng buhay, di ko aabutin ang misa at praise and worship sa parokya. Sabi nga ng isang telenovela, may bukas pa. Kaya umalis na lang ako, baon baon ang pangako na pupunta ako kinabukasan ng mas maaga.
Kaya andito na naman ako ngayon. Oo, humaba na ang pila. Unang kanto na at at mag alas 7 pa lang. Di ko na subukang umalis para tingnan at bilangin at baka masingitan pa ako. Binilang ko na lang ulit ang mga nauna sa akin, at eto ang vital statistics- 7 ang binatilyo, 1 nanay, 10 ang dalagita. Tumingin ako sa likod. Mas marami ang kabataan, outnumbered ang mga nanay at tatay. Marami rami ang mukhang magkakaklase at nagkwekwentuhan at nagkakamustahan tungkol sa sembreak nila. Magagaling ang mga kabataan, may nagdala ng upuan, nagbabasa ng diyaryo, nakikinig sa ipod. Productive. May pag-asa pa ang bansa natin, marami pa rin pala ang mga bagong sibol na gustong marinig ang kanilang tinig.
May isang oras pa akong maghihintay. Pero handa akong maghintay at pumila sapagkat maikling panahon lamang eto kumpara sa 6 (o 9) na taong pagtitiis kung di maging maayos ang pagpili at pagboto ng mga taong nanumpa na magiging punong tagapaglingkod. At kung may nais man bumili ng aking boto, kalimutan na nila, baka ako pa mismo magbayad sa kanila para makita lamang silang pumipila kasama ang taumbayan. Makakita lang ako ng isang presidentiable nakalinya maghapon sa init ng araw at nagmemeryenda ng adobong mani para pampalipas gutom, makakita lang ako ng ganung pangitain, baka pag isipan ko na kung iboboto ko siya, makakita lang ako ng ganung kababalaghan sa mundong ibabaw, maituturing ko na ang aking sarili na mas mapalad pa kay Elias na tumanaw sa dakong silangan habang binabawian ng buhay nang di man lang nakita ang pagbubukang-liwayway ng bayang kanyang minamahal.
Tanggap ko na ang katotohanan madami pang aayusin sa ating lipunan. May mga bagay na tinititiis na lang natin at pinagtiyatiyagaan. Pero ito lang ang masasabi ko, sa pagkahaba haba ng pila, kabaliwan na kung gagawing bara bara ang pagsulat sa balota. Sa pagkadami dami ng pinagdaanan, kabaliwan na kung ipagbibili pa ang boto. Hindi mapapantayan ng anumang matatamis na salita at tumataginting na salapi ang oras na ginugol para lamang maging mahalagang bahagi ng pag-usad tungo sa pagbabago. Kung sakaling meron man na magiging tanging kapalit, ito ay walang iba kundi ang paglalagay ng tiwala sa isang taong isinasabuhay ang pangakong serbisyo publiko.
Subscribe to:
Posts (Atom)